پایان
متاسفم ... واقعا متاسفم ...
برای خودم . برای معماری ایران و برای خیلی چیزهای دیگر که همه مان می دانیم به شرطی که خود را به ندانستن نزنیم . بایکوت کردن پرتیکان در این ضیافت نشانه دیگری کنار همه نشانه ها بود که باز هم به ما یادآور شد ما خیلی با یک معمار واقعی فاصله داریم .
خوب می دانیم که سیل حرفها و حدیث ها و تهدیدات و تحقیرات و ... پس از این پست نثار ما خواهد شد . ولی با تمام این تحقیرات ماندیم که چراغ روشن بماند .
و اما یک توصیه : اگر از این پس شمایی که به جریان معماری ایران واقعا علاقه دارید و شعارنمی دهید میزبان این مهمانی شدید مراقب باشید که وقت خود را در وبلاگ های آدم های معروف و اساتید !!! و صاحب نظران !!! این عرصه تلف نکنید و سراغ کسانی نروید که از رسانه ها و سایت ها و ابزارهای در اختیارشان فقط برای تخریب دیگری که نمی دانیم چرا ولی دوستشان ندارند استفاده می کنند .
درد دل زیاد شد ... از فرهاد شرفی و فاطمه السادات خوشحال واقعا سپاسگزاریم که ما را تنها نگذاشتند . و همین طور از همه کسانی که به طرق مختلف با ما همراه بودند قدردانی می کنیم .
میزیان پیشنهادی ما برای ضیافت سیزدهم وبلاگ دلخوشی به مدیریت فاطمه السادات خوشحال است که امیدواریم با تمام تلاش و بدون توجه به هر چه کارشکنی و بی مهری ست و فقط به خاطر پایدار بودن این رسم نیک این درخواست را بپذیرد .
تا گاهی دیگر ...