رایزنی‌ها برای دور دوم مسابقه وبلاگ های معماری آغاز شده است

«ما همواره در حال آزمودن و کسب تجربه ایم؛ وبلاگ‌ها و در پی آن وبلاگ نویسی حدود 6 سال است که به طور جدی وارد دنیای مجازی ایران شده‌اند. تقریبا مقارن با همین زمان بعضی از ما تصمیم گرفتیم که گوشه ای از این دنیای بسیار بزرگ را به نام خود ثبت کنیم و باز بعضی از همین بعضی از ما تصمیم گرفتیم فضای مجازی‌مان جایی باشد برای عرضه هر آنچه در دنیای واقعی شرایط حضورش نبود.... ما در بین آن بعضی‌ها وبلاگ نویسی هدف دار و آموزشی را برگزیدیم، چرا که به آنچه فرا می گرفتیم علاقمند بودیم، کمبودهایش را به خوبی می شناختیم و تعالی آن، پیشرفت خودمان محسوب می‌شد. کسی کاری به کارمان نداشت و این قسمت اول ماجرا بود. تب وبلاگ نویسی بالا گرفت... اما به همان نسبت به تعداد ما افزوده نشد. خیلی ها در میانه راه بازماندند و خیلی ها بی وقفه با یک حس وظیفه شناسی عجیب که ناشی از عدم وجود جبر بر ادامه کار بود همچنان نوشتند و نوشتند و بعضی دیگر گاه قدم ها را کند کردند و با تردید بر ادامه کار آهسته تر جلو رفتند....».

آنچه خواندید بخش‌هایی از فراخوان دور دوم مسابقه وبلاگ های معماری که از طرف برگزارکننده در اختیار آرونا قرار گرفته است؛ فراخوانی که قرار است همین روزها به طور رسمی برای دومین سال پیاپی تنها مسابقه حوزه وبلاگ‌های معماری را کلید بزند.
مدیر پایگاه آیگاه و دبیر برگزاری دور قبل، که امسال نیز این مسولیت را به عهده دارد در گفتگو با خبرنگار آرونا در مورد دلایل چنین فعالیتی می‌گوید: «سال ۸۶ و بعد از برگزاری اولین دوره مسابقه وبلاگ‌های معماری، دوره باشکوهی برای وبلاگ‌های معماری رقم خورد، تعداد آنها چند برابر شد و فعالیت‌هایی جدی‌ای شکل گرفت، پیرو همین فعالیت‌های انجام شده توسط سایر وبلاگ‌نویسان این عرصه تصمیم به ادامه برگزاری مسابقه وبلاگ نویسی معماری در راستای توسعه جامعه مجازی معماری و معماری نویسی گرفته شده‌است....». ایمان بستامی با اشاره به تجربه‌ موفق گذشته در مورد ساختار این دوره اضافه کرد: «با اتکا به تجربه اولین دوره سعی شده است حتی المقدور تمامی نقاط ضعف و قوت آن مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد تا رقابت دوم هر چه با شکوه تر برگزار گردد. در این دوره تصمیم بر این است مسابقه را جدی و حرفه‌ای تر از دوره قبل برگزار کنیم، در تجربه گذشته به دلیل مشکلاتی از قبیل تغییر آی پی کاربران بعد از هر اتصال مشکلاتی در نظرسنجی پیش آمد و منجر به اعتراض برخی از شرکت کنندگان شد که در این دوره با تغیر سیاست روند برگزاری مسابقه از بروز چنین مشکلاتی پیشگیری خواهیم کرد...».
بستامی که خود چند سالی است وبلاگ می‌نویسد در مورد روش داوری به آرونا گفت: «طی مراحلی وبلاگ‌های برتر انتخاب خواهند شد، ساختار به صورت پله‌ای خواهد بود، یعنی وبلاگ های ثبت شده ابتدا توسط هیاتی با توجه به معیارهای اولیه انتخاب خواهند شد و سپس داوری نهایی توسط هیاتی شناخته‌شده و مورد وثوق ادامه خواهد یافت که طبیعتا روش آنها در جلسات خودشان پیگیری می‌شود.... فعلا و طی مذاکرات اولیه حضور توکا نیستانی، کورش رفیعی، کمال یوسف‌پور و حمید فریدونی در هیات داوران بخش نهایی مسجل شده است و به زودی طی فراخوان رسمی جزییات به اطلاع عموم خواهد رسید...».

منبع : آرونا

برای ضیافت پنجم

الماس هزار تراش نشسته بر مخمل سبز

این کاخی که اکنون داری می بینی تقریبا به آنچه در اصل بوده ربطی ندارد . حتی شاید نتوانی از اسکلت فعلی آن به جلوه ای که قبلا داشته برسیم مگر به قوه خیال . کم نیستند بناهایی که نما سازی آن ها با کل ساختمان ارتباط تنگاتنگ ندارد . حتی گاهی دیده شده اگر نماسازی آن را حذف کنیم ساختمان زیباتر می شود . اما نماسازی این کاخ با کل آن کاملا مربوط و پیوندی ارگانیک داشت . زیرا هدف معمار به داخل کشاندن طبیعت بوده و برای رسیدن به آن هدف از بازی با آب و آیینه سود جسته است .

معماری این کاخ ترکیبی از معماری چینی و ایرانی و فرنگی ست ولی به گمانم عنصر ایرانی آن به دلیل بازی با آب و نور در آن می چربد.

این ستون های چوبی چند وجهی را با سر ستون های مقرنس که می بینی تماما پوشیده بود با آیینه که روی آن ها نقاشی شده بود . سقف هم با طلا و لاجورد نقاشی شده بود و بدنه ایوان اصلی کاخ به طور کل آینه کاری بوده است .

از دهان شیرها آب به حوض مرمرین می ریخته ( عنصر فرنگی ) . یک حوض دیگر هم در ورودی تالار بود سه طبقه . که حالا صفه ای شده با سنگ سفید و دیواره حوض ها را با سنگ سیاه مشخص کرده اند . ( من نمی دانم که این چه کاری بود که میراث فرهنگی کرد !!!!! ) استخر بزرگ بیرون را هم که هنوز هست می بینی ؟ حالا این منظره را تصور کن :

آفتاب در استخر طلوع می کند و نیز می تابد به آیینه و آب این حوض ها . آب حوض مرمری به دلیل وجود فواره ها موج بر می دارد . تصویر امواج آب می افتد به طاق ها و ستون ها . ستون های منشوری تصویر نوری این امواج را به اطراف می پراکنند . نور تجزیه می شود . رنگ های تجزیه شده با گل بوته های طلا و لاجورد در هم می آمیزند . قطعات آیینه نیم منشوری با آیینه های قدیمی دیوار کاخ که تصاویر درختان باغ را در خود دارند با نور تجزیه شده و مرمر سبز کف چه منظره ای را پدید می آورند ؟ هیچ ، چهلستون ، چهل هزار ستون می شود .

آفتاب رنگی به داخل ایوان پسین می تابد . رقص نور رنگی ناشی از لرزش امواج استخر و حوض مرمری ، سایه های رنگارنگ عبور نور از شیشه های رنگی بر نقاشی های بی پایان اتاق ها و قالی های کف آن ها را یک جا در نظر آور . سر ستون های مقرنس منشوری پوشیده از آیینه و نقاشی را در آب استخر واژگونه ببین . حالا برو روی طاق نمای شرق استخر بایست . چه می بینی ؟ در چشم اندازت کاخ را همچون الماس هزار هزار تراشی می بینی ، نشسته بر مخمل سبز باغ . ستاره ها و آسمان و درختان باغ همه در ایوان حضور دارند . ارتفاع کم کف ایوان از سطح باغ فاصله معماری را از طبیعت به حداقل می رساند . تا آنجا که متوجه نشوی داخل جایی شده ای . نه این دیگر چهلستون نیست ، چهل هزار ستون نیست . کاش میراث فرهنگی آیینه ها را دوباره می چسباند .

جابر انصاری می نویسد : " آیینه ها را با درها کندند و به مسعودیه تهران بردند به سال 1300 هجری ( 1882 میلادی ) . ضل السلطان پس می خواست آن را به کل خراب کند . مرحوم حاج محمد ابراهیم ملک التجار او را از این تصمیم به هر طریقی که بود منصرف می سازد . "